ചിറ്റിലപ്പിള്ളി പ്രഭാഷണം 16/07/2026

പരമകാരുണികനായ ചിറ്റിലപ്പിള്ളി മഹാദേവന്റെ സന്നിധിയിൽ, രാമായണ മാസാചരണത്തിന്റെ ഭക്തിസാന്ദ്രമായ ഈ പുണ്യവേളയിൽ ഒത്തുചേർന്നിരിക്കുന്ന എല്ലാ സദ്‌ഭക്തർക്കും എന്റെ പ്രണാമം.

കർക്കടകത്തിന്റെ കരിമേഘങ്ങൾ ആകാശത്ത് നിറയുമ്പോൾ, നമ്മുടെ മനസ്സിലെ അജ്ഞാനാന്ധകാരത്തെ നീക്കാൻ ഭഗവദ്‌നാമ ജപത്തിന്റെ വെളിച്ചവുമായി വീണ്ടുമൊരു രാമായണമാസം വന്നെത്തിയിരിക്കുകയാണ്. രാമായണം കേവലം ഒരു കഥയല്ല, അത് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ വഴികാട്ടിയാണ്. ജീവിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയെന്നും, മരിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയെന്നും, ഈ സംസാരസാഗരത്തെ മറികടക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയെന്നും രാമായണം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഇന്ന് ഈ ഉദ്ഘാടന വേളയിൽ, രാമായണത്തിലെ അതിഗഹനമായ, എന്നാൽ നമ്മെ ഏവരെയും ഇരുത്തിച്ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഒരു തത്ത്വചിന്താപരമായ ഭാഗമാണ് ഞാൻ നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

നമസ്തേ. രാമായണത്തിലെ പരമ പവിത്രവും അത്യന്തം തത്ത്വചിന്താപരവുമായ ഒരു ഭാഗമാണ് നാം ഇന്നത്തെ ചിന്തക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നത്. അധ്യാത്മരാമായണം കിളിപ്പാട്ടിൽ കിഷ്കിന്ധാകാണ്ഡത്തിൽ, വാനരന്മാർ സീതാന്വേഷണത്തിനിടയിൽ നിരാശരായി പ്രായോപവേശനത്തിനൊരുങ്ങുമ്പോൾ, അവിടെയെത്തുന്ന സമ്പാതി (ജടായുവിന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ - പലയിടങ്ങളിലും ജടായു എന്ന് പൊതുവായി പരാമർശിക്കാറുണ്ട്) വാനരന്മാർക്ക് നൽകുന്ന ആത്മബോധത്തിന്റെ, 'ഗർഭസ്ഥശിശുവിന്റെ പ്രാർത്ഥന' ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആത്മജ്ഞാനോപദേശമാണിത്.

സീതാന്വേഷണത്തിനായി തെക്കോട്ടുപോയ അംഗദനും ഹനുമാനും ഉൾപ്പെടെയുള്ള വാനരവീരന്മാർ കാടും പടപ്പും ഗുഹകളും അരിച്ചുപെറുക്കിയിട്ടും ജഗദംബയായ ജാനകീദേവിയെ കണ്ടെത്താനാകാതെ ദുഃഖിതരായി ഇരിക്കുന്ന ഒരു സന്ദർഭമുണ്ട്. സുഗ്രീവൻ കല്പിച്ച സമയപരിധി കഴിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. തിരിച്ചുചെന്നാൽ ശിക്ഷ ഉറപ്പാണ്. ജാനകിയെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്ത നിരാശയും ഭയവും കാരണം അവർ പ്രായോപവേശനത്തിന് (പട്ടിണി കിടന്ന് ജീവൻ വെടിയാൻ) തീരുമാനിക്കുന്നു.

തങ്ങളുടെ കർമ്മം പൂർത്തിയാക്കാനാകാതെ വിതുമ്പുന്ന വാനരന്മാരുടെ നടുവിലേക്ക് പക്ഷിരാജനായ സമ്പാതി കടന്നുവരികയാണ്. നിരാശ ബാധിച്ച വാനരന്മാർക്ക് മുന്നിൽ അദ്ദേഹം വെറുമൊരു കഥ പറയുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. മറിച്ച്, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യത്തെ, 'മനുഷ്യജന്മം' എന്ന അത്ഭുതത്തെ അവർക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

പക്ഷിരാജൻ വാനരന്മാരോട് പറയുന്നു: "വാനരന്മാരേ, നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഈ ജന്മം വെറുതെ കളയാൻ ഭാവിക്കുന്നത്? വിനാശകരമായ ചിന്തകൾ വെടിഞ്ഞ് കേൾക്കൂ... പരമപദം പുൽകാനുള്ള, ഭഗവദ് സായൂജ്യം നേടാനുള്ള ഏറ്റവും ഉത്കൃഷ്ടമായ വഴി മനുഷ്യജന്മം മാത്രമാണ്."

 ആധുനിക ശാസ്ത്രം മെഡിക്കൽ ലബോറട്ടറികളിൽ കണ്ട് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന ഭ്രൂണശാസ്ത്രം (Embryology) യുഗങ്ങൾക്ക് മുൻപേ നമ്മുടെ പുരാണങ്ങൾ കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷിരാജൻ വാനരന്മാർക്ക് അത് വിവരിച്ചു കൊടുക്കുകയാണ്. 

സ്ത്രീപുരുഷ സംയോഗ സമയത്ത് പുറപ്പെടുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് ശുക്ലകണങ്ങളിൽ ഒന്നുമാത്രമാണ് സ്ത്രീയിലെ അണ്ഡവുമായി ചേർന്ന് ഗർഭാവരണത്താൽ മൂടപ്പെടുന്നത്.

 

ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് അത് കലലമായി മാറുന്നു.

 അഞ്ച് ദിവസം കൊണ്ട് കുമിളയുടെ രൂപം (ബുദ്ബുദാകാരം) പ്രാപിക്കുന്നു.

 അതിനുശേഷം മാംസപേശിയായി വളർന്ന്, 25 ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ അവയവങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നു.

 ഒന്നാം മാസം ഹൃദയം മിടിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

 

മൂന്നാം മാസത്തിൽ അവയവങ്ങളിലെ സന്ധികളും മസ്തിഷ്കവും രൂപപ്പെടുന്നു.

 

നാലാം മാസത്തിൽ വിരലുകളും, അഞ്ചാം മാസത്തിൽ പല്ല്, നഖം, കണ്ണ്, കാത്, മൂക്ക് എന്നിവയും ഉണ്ടാകുന്നു.

നോക്കൂ, ഇതേ അഞ്ചാം മാസത്തിലാണ് ആ ജീവനിലേക്ക് 'ചൈതന്യബോധം' അഥവാ ആത്മാവ് പ്രവേശിക്കുന്നത്! അപ്പോൾ ആ ജീവൻ ഗർഭപാത്രത്തിൽ കിടന്ന് ഒരു തടവുകാരനേപ്പോലെ തന്റെ കഴിഞ്ഞ ജന്മങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുകയാണ്.

ഗർഭപാത്രത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ തലകീഴായി കിടക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞ് തന്റെ അനേകകോടി പൂർവ്വജന്മങ്ങളെ ഓർക്കുന്നു.

"ഭഗവാനേ, എത്രയിടങ്ങളിൽ ഞാൻ ജനിച്ചു മരിച്ചു? എത്രയെത്ര ഭാര്യമാർ, മക്കൾ, സമ്പാദ്യം... അതെല്ലാം ഇപ്പോൾ എവിടെപ്പോയി? അഹങ്കാരത്തോടെ ജീവിച്ച എന്റെ മുൻ ശരീരങ്ങൾ എവിടെപ്പോയി?"

ആറാം മാസത്തിൽ ചെവിയുടെ സുഷിരങ്ങളും, ഏഴാം മാസത്തിൽ മറ്റ് ഇന്ദ്രിയദ്വാരങ്ങളും തുറക്കപ്പെടുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞ് അമ്മ കഴിക്കുന്ന ആഹാരത്തിന്റെ രസം പൊക്കിൾക്കൊടിയിലൂടെ സ്വീകരിച്ച് വളരുകയാണ്. മലമൂത്രങ്ങളുടെ നടുവിൽ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ആ ജീവൻ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് കരഞ്ഞു പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണ്:

"ഭഗവാനേ, ഇനിയെന്നെ ഈ നരകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തെത്തിക്കൂ. ഇനിയൊരു ജനനം എനിക്ക് നൽകരുതേ. പുറത്തെത്തിയാൽ ഞാൻ അവിടുത്തെ മാത്രം ഭജിച്ച് ജീവിച്ചുകൊള്ളാം..."

ഒടുവിൽ ഒമ്പതാം മാസത്തിൽ വേദനയോടെ, പ്രസവവായുവിന്റെ ബലത്തിൽ ആ ജീവൻ ഭൂമിയിലേക്ക് വരുന്നു.

ഭൂമിയിലേക്ക് വീഴുന്ന നിമിഷം വരെ ഈശ്വരനെ മാത്രം ചിന്തിച്ച മനുഷ്യൻ, ഭൂമിയിലെ വായു ശ്വസിക്കുന്നതോടെ മായയിൽ അകപ്പെടുകയാണ്. ഭൗതികലോകത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ ദൈവത്തോടുള്ള പ്രതിജ്ഞകളെല്ലാം അവൻ മറക്കുന്നു.

 ബാല്യത്തിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ സംരക്ഷണത്തിലും അവരുടെ നിയന്ത്രണങ്ങളിലും കളിച്ച് നടക്കുന്നു.

 

യൗവനത്തിൽ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളുടെ പുറകേ പാഞ്ഞ്, തന്നിഷ്ടത്തിലും അഹങ്കാരത്തിലും മുഴുകുന്നു. പ്രതിസന്ധികൾ വരുമ്പോൾ മാത്രം താത്കാലികമായി "ഭഗവാനേ രക്ഷിക്കണേ" എന്ന് വിലപിക്കും. കാര്യം സാധിച്ചാൽ വീണ്ടും പഴയപടി!

 

വാർദ്ധക്യത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടലും അവഗണനയും രോഗങ്ങളും ചുറ്റുമുണ്ടാകുമ്പോൾ മാത്രം വീണ്ടും ഭഗവദ് സ്മരണ വരുന്നു. എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും മൃത്യു വാതിൽക്കൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും.

ചെയ്ത സദ്‌കർമ്മങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ജീവൻ സ്വർഗ്ഗാദി ലോകങ്ങളിൽ പോകുന്നു. അവിടെ പുണ്യഫലം തീരുമ്പോൾ വീണ്ടും മഞ്ഞുതുള്ളിയായി മണ്ണിൽ പതിക്കുന്നു. അത് ധാന്യങ്ങളിലെത്തുന്നു. പക്ഷികളും മൃഗങ്ങളും അത് ഭക്ഷിക്കുന്നു. അവയിലൂടെ വീണ്ടും മണ്ണിലും വായുവിലും ലയിക്കുന്നു. അനേകം ചരാചരങ്ങളിലൂടെയും സസ്യലതാദികളിലൂടെയും കടന്നുപോയ ശേഷമാണ് ഒരു ജീവന് വീണ്ടും 'മനുഷ്യജന്മം' സിദ്ധിക്കുന്നത്!

അതുകൊണ്ട് ഈ പ്രകൃതിയിലെ പുല്ലും പുഴുവും പക്ഷിയും മൃഗവുമെല്ലാം നമ്മുടെ പൂർവ്വികരാണ്. അവരെ പൂജിച്ചില്ലെങ്കിലും ഉപദ്രവിക്കാൻ നമുക്ക് അവകാശമില്ല.

അതുകൊണ്ട് പ്രിയ ഭക്തജനങ്ങളേ, ഈ മനുഷ്യജന്മം വെറുതെ പ്രത്യുത്പാദനം നടത്തി, തിന്നും കുടിച്ചും കളയാനുള്ളതല്ല. അത് അപൂർവ്വങ്ങളിൽ അപൂർവ്വമായി കിട്ടിയ സുവർണ്ണാവസരമാണ്.

ഈശ്വരസാക്ഷാത്കാരത്തിനുള്ള വഴിയാണിത്. നാം എന്ത് കർമ്മം ചെയ്യുമ്പോഴും ഓർക്കുക: "എല്ലാം കാണുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനുമായ ഒരു പരമാത്മാവ് നമുക്കൊപ്പമുണ്ട്."

ആത്മസംതൃപ്തിയോടെ വേണം ഓരോ കർമ്മവും ചെയ്യാൻ. അലസതയും നിരാശയും മരണഭയവും വെടിയുക. ശരീരം എന്നെങ്കിലും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതാണെന്ന ബോധ്യത്തോടെ ജീവിക്കുക.

 "ചെറുപ്രായത്തിലേ സത്സംഗത്താലും ശ്രവണത്താലും അഭ്യാസത്താലും ദേഹാഭിമാനം വിടുക."

ഇന്ന് നാം ആരംഭിക്കുന്ന ഈ രാമായണ മാസാചരണം കേവലം പുസ്തകം വായിച്ചു തീർക്കാനുള്ളതല്ല. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ രാമനെ കണ്ടെത്താനുള്ളതാണ്. പക്ഷിരാജൻ വാനരന്മാരെ ബോധവത്കരിച്ചത് പോലെ, നമ്മുടെയും ആത്മീയക്കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ഈ കലിയുഗത്തിൽ രാമനാമ ജപത്തിന് സാധിക്കട്ടെ.

സ്വാർത്ഥലാഭങ്ങൾക്കപ്പുറം പ്രകൃതിയെയും സഹജീവികളെയും സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ട്, ഭഗവദ് അർപ്പണമായി ജീവിക്കാൻ ഈ രാമായണമാസം നമുക്ക് പ്രചോദനമാകട്ടെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ചിറ്റിലപ്പിള്ളി മഹാദേവന്റെ കാരുണ്യം ഏവരിലും നിറയട്ടെ.

ഭക്തിപൂർവ്വം എല്ലാവർക്കും എന്റെ രാമായണമാസ ആശംസകൾ നേരുന്നു.

"ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ

ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ"

നന്ദി, നമസ്തേ!