ഹൈന്ദവ സമുദായ ഐക്യം

ആത്മീയത കേവലം പൂജകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ലെന്ന് തെളിയിച്ച മണ്ണാണിത്. അയ്യങ്കാളി നടത്തിയ ചരിത്രപരമായ വില്ലുവണ്ടി യാത്രയും 'കല്ലുമാല' സമരവുമൊക്കെയായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രം ഇവിടെയുണ്ട്. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർക്ക് അക്ഷരവും ആത്മീയതയും ഒരുപോലെ പ്രാപ്യമാക്കണമെന്ന വലിയൊരു ബോധം ഈ മണ്ണിൻ്റെ ആത്മീയ പശ്ചാത്തലത്തിലുണ്ട്. 

ആത്മീയതയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം അറിവ് പകരുക എന്നതാണെന്ന് അയ്യങ്കാളി വിശ്വസിച്ചു. അക്കാലത്ത് ദളിത് വിഭാഗക്കാർക്ക് വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു. 1914-ൽ പഞ്ചമി എന്ന പെൺകുട്ടിയെ ഊരൂട്ടമ്പലത്തെ പൊതുവിദ്യാലയത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കാൻ അയ്യങ്കാളി ശ്രമിച്ചത് വലിയ വിപ്ലവമായിരുന്നു. ഇത് പിന്നീട് വലിയ സംഘർഷങ്ങളിലേക്ക് (ഊരൂട്ടമ്പലം ലഹള) നയിച്ചെങ്കിലും, "അക്ഷരം പഠിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ലെങ്കിൽ വയലുകളിൽ കൃഷി ചെയ്യില്ല" എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം കേരള ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ കർഷക സമരമായി മാറി. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർക്ക് അക്ഷരം നിഷേധിക്കുന്നത് ആത്മീയതയ്ക്ക് നിരക്കാത്തതാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.

​2. വില്ലുവണ്ടി യാത്ര: സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന 'ആത്മബോധം'

​അക്കാലത്ത് താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്ക് പൊതുവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ അവകാശമില്ലായിരുന്നു. ഇതിനെതിരെ 1893-ൽ അയ്യങ്കാളി നടത്തിയ വില്ലുവണ്ടി യാത്ര ഊരൂട്ടമ്പലം വഴിയും കടന്നുപോയിരുന്നു. രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും മാത്രം സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന വില്ലുവണ്ടിയിൽ, മണികെട്ടിയ കാളകളെ പൂട്ടി ആഡംബര വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് അദ്ദേഹം യാത്ര ചെയ്തത് ഒരു വലിയ ആത്മീയ വെല്ലുവിളി കൂടിയായിരുന്നു. ഭയത്തെ ദൂരീകരിച്ച് ആത്മവിശ്വാസം വളർത്തുക എന്നതായിരുന്നു ഇതിലെ 'ആത്മീയ' തലം.

​3. കല്ലുമാല സമരം (പെരിനാട് ലഹള)

​അധഃസ്ഥിത വിഭാഗത്തിലെ സ്ത്രീകൾ അക്കാലത്ത് മാന്യമായ വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാനോ അനുവാദമില്ലാത്തവരായിരുന്നു. കല്ലും ചില്ലും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച 'കല്ലുമാലകൾ' അവർക്ക് നിർബന്ധമാക്കിയിരുന്നു. ഇതിനെതിരെ അയ്യങ്കാളി നടത്തിയ ആഹ്വാനത്തെ തുടർന്ന് സ്ത്രീകൾ കൂട്ടത്തോടെ കല്ലുമാലകൾ അറുത്തെറിഞ്ഞു. ഇത് ആത്മഗൗരവം (Self-respect) വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള സമരമായിരുന്നു. അടിമത്തത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച് മനുഷ്യനായി ജീവിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഇതിലെ ആത്മീയ സന്ദേശം.

​

​ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ആധാരശിലയാണ് ഹൈന്ദവ ധർമ്മം. "ലോകം മുഴുവൻ ഒരു കുടുംബം" (വസുധൈവ കുടുംബകം) എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു ദർശനമാണിത്. എന്നാൽ, കാലാന്തരത്തിൽ ഈ സമുദായത്തിനുള്ളിൽ രൂപപ്പെട്ട ജാതി വേർതിരിവുകൾ ഐക്യത്തിന് വലിയൊരു തടസ്സമായി നിലനിൽക്കുന്നു. സമുദായത്തിന്റെ കെട്ടുറപ്പിനെയും പുരോഗതിയെയും തളർത്തുന്ന ഈ ദുരാചാരത്തെ ഇല്ലാതാക്കേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാണ്.

​ജാതി വ്യവസ്ഥ: ചരിത്രപരമായ വഴിതെറ്റൽ ഇവിടെ ആരംഭിക്കുന്നു.

​പുരാതന കാലത്ത് തൊഴിലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മം പിന്നീട് ജന്മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ജാതി വ്യവസ്ഥയായി മാറിയതാണ് എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും തുടക്കം. മനുഷ്യർക്കിടയിൽ 'ഉയർന്നവരെന്നും' 'താഴ്ന്നവരെന്നും' വേർതിരിവുകൾ ഉണ്ടായപ്പോൾ അത് വിഭാഗീയതയ്ക്കും അയിത്തം പോലുള്ള അനാചാരങ്ങൾക്കും വഴിതെളിച്ചു. ഇത് ഹൈന്ദവ സമൂഹത്തെ നൂറുകണക്കിന് കഷണങ്ങളായി വിഭജിച്ചു.

​ഐക്യത്തിന് തടസ്സമാകുന്ന ഘടകങ്ങൾ

​ജാതി വ്യവസ്ഥ ഹൈന്ദവ ഐക്യത്തെ ബാധിക്കുന്നത് പ്രധാനമായും താഴെ പറയുന്ന രീതികളിലാണ്.

1. ​സാമൂഹികമായ അകൽച്ച: 

ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിവാഹങ്ങളും കൂട്ടായ്മകളും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ വൈകാരികമായ വിടവ് സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

2. ​അസമത്വം: 

താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവരോടുള്ള വിവേചനം അവരെ സമുദായത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു.

3. ​രാഷ്ട്രീയ ചൂഷണം:

 ജാതിയെ വോട്ടുകളാക്കി മാറ്റുന്ന രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങൾ സമുദായങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്പർദ്ധ വളർത്താൻ കാരണമാകുന്നു.

4. ​ദുർബലമായ സംഘാടനം: 

ഒരു സംസ്കാരമെന്ന നിലയിൽ ഒന്നിച്ചു നിൽക്കുന്നതിന് പകരം സ്വന്തം ദുർവ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ട ജാതി താൽപ്പര്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നത് സമുദായത്തെ ദുർബലമാക്കുന്നു.

ജാതിവ്യവസ്ഥക്കെതിരെ ശക്തമായി പോരാടിയ ​നവോത്ഥാന നായകരുടെ പങ്ക് മറക്കാനാകില്ല. ഭാരത  കേസരി മന്നത്ത്  പത്മനാഭൻ,

​ ശ്രീനാരായണ ഗുരു, ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ, അയ്യങ്കാളി തുടങ്ങിയ മഹാരഥന്മാർ ജാതിക്കെതിരെ ശക്തമായ പോരാട്ടം നയിച്ചവരാണ്. "ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്" എന്ന ഗുരുദേവ വചനം ഹൈന്ദവ ഐക്യത്തിനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ മാർഗ്ഗരേഖയാണ്. ജാതി ഭേദമില്ലാതെ എല്ലാവർക്കും ക്ഷേത്രപ്രവേശനം ലഭിച്ചതും വിദ്യഭ്യാസത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകിയതും ഈ വേർതിരിവുകൾ കുറയ്ക്കാൻ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.

​

​ഹൈന്ദവ സമുദായങ്ങൾക്കിടയിലെ ഐക്യം ശക്തിപ്പെടുത്താൻ 

ബോധവൽക്കരണം ആവശ്യമാണ്. ജാതി ജന്മസിദ്ധമല്ലെന്നും കർമ്മസിദ്ധമാണെന്നും പുതിയ തലമുറയെ ബാല്യത്തിലേ പഠിപ്പിക്കുക തന്നെ വേണം.

​സാമൂഹിക ഒത്തുചേരലുകൾ: 

എല്ലാ ജാതിയിൽപ്പെട്ടവരും ഒരുമിച്ച് പങ്കെടുക്കുന്ന ആഘോഷങ്ങളും വിരുന്നുകളും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക.

​ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളിലെ മാറ്റം: 

എല്ലാ ഹൈന്ദവർക്കും തുല്യമായ പരിഗണനയും ആരാധനാ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉറപ്പാക്കുക.

അയിത്തം എന്ന സാമൂഹിക വിപത്തിനെതിരെ നടന്ന ശക്തമായ പോരാട്ടങ്ങളുടെ വഴികൾ നാം മറന്നു പോകരുത്. 1936 നവംമ്പർ 12 (കൊല്ലവർഷം 1112 തുലാം 27 ന് തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ ബാലരാമവർമ്മ തിരുമനസ്സ് പുറപ്പെടുവിച്ച ഉത്തരവിൻ്റെ പ്രധാന ശില്പി അന്നത്തെ ദിവാൻ ആയിരുന്ന സർ CP രാമസ്വാമി ആയിരുന്നു. 

ശ്രീപത്ഭനാഭ സ്വാമിക്ഷേത്രം, ശബരിമല, ഗുരുവായൂർ അടക്കം ഭൂരിപക്ഷം  ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ബ്രാഹ്മണ മേൽക്കോയ്മ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ദേവസ്വം ബോർഡ് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പൂജാരിമാരായി നിയമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും പലയിടങ്ങളിലും കടുത്ത വിവേചനം നേരിടുന്നത് കാണാൻ കഴിയുന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ എന്നാൽ ഒരു സമുദായമോ ജാതിയോ അല്ല എന്ന സത്യം വജ്രസൂചികോപനിഷത്തിൽ പറയുന്നു. 

വേദങ്ങളിലും ഉപനിഷത്തുകളിലും ഭഗവദ്ഗീതയിലും 'ബ്രാഹ്മണ്യം' എന്നത് ജന്മം കൊണ്ടുള്ള ഒരു ജാതിയല്ല, മറിച്ച് ഒരാളുടെ ഗുണം, കർമ്മം, സ്വഭാവം എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു അവസ്ഥയാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന നിരവധി പരാമർശങ്ങളുണ്ട്.

1. ഭഗവദ്ഗീത

ഭഗവദ്ഗീതയിൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ വർണ്ണവ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായി പറയുന്നത് അത് ജന്മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല എന്നാണ്:

"ചാതുർവർണ്ണ്യം മയാ സൃഷ്ടം ഗുണകർമ്മവിഭാഗശ:" (അദ്ധ്യായം 4, ശ്ലോകം 13)

ഇതിനർത്ഥം: "സത്വ-രജോ-തമോ ഗുണങ്ങൾക്കും അവർ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾക്കും അനുസരിച്ചാണ് ഞാൻ നാല് വർണ്ണങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്" എന്നാണ്. ഇവിടെ 'ജന്മനാ' (ജനനം കൊണ്ട്) എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറയുന്നില്ല. ഒരു വ്യക്തിയുടെ പ്രകൃതവും പ്രവർത്തിയും അനുസരിച്ചാണ് അയാൾ ബ്രാഹ്മണനോ ക്ഷത്രിയനോ ആകുന്നത്.

2. 

ബ്രാഹ്മണൻ ആരാണെന്ന് ഏറ്റവും കൃത്യമായി നിർവ്വചിക്കുന്ന ഒന്നാണ് വജ്രസൂചികോപനിഷത്ത് എന്ന് മുമ്പ് സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിൽ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: "ആരാണ് ബ്രാഹ്മണൻ? ജീവനാണോ? ശരീരമാണോ? ജാതിയാണോ? ജ്ഞാനമാണോ? കർമ്മമാണോ?"

അതിലെ ഉത്തരങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണ്:

 ശരീരം ബ്രാഹ്മണനല്ല: കാരണം എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും ശരീരം പഞ്ചഭൂതങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമാണ്.

  ജാതി ബ്രാഹ്മണനല്ല: കാരണം മഹർഷിമാരായ പലരും മൃഗങ്ങളിൽ നിന്നും ഇതര ജാതികളിൽ നിന്നും ജനിച്ചവരാണ് (ഉദാഹരണത്തിന് ഋഷ്യശൃംഗൻ, വിശ്വാമിത്രൻ).

  ജ്ഞാനം ബ്രാഹ്മണനല്ല: കാരണം പല ക്ഷത്രിയരും വലിയ ജ്ഞാനികളായിരുന്നു.

അങ്ങിനെഅവസാനം ഉപനിഷത്ത് നൽകുന്ന മറുപടി: "ആരാണോ ആത്മതത്വത്തെ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നത്, രാഗദ്വേഷാദികൾ ഇല്ലാത്തവനായിരിക്കുന്നത് അവനാണ് ബ്രാഹ്മണൻ."

3. ഋഗ്വേദത്തിലെ പ്രസിദ്ധമായ പുരുഷസൂക്തത്തിൽ വർണ്ണങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അത് ഒരേ വിരാട് പുരുഷന്റെ വിവിധ അവയവങ്ങളായാണ് ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ഇത് സമൂഹത്തിലെ വിവിധ ധർമ്മങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കൂടാതെ, ഋഗ്വേദത്തിലെ ഒമ്പതാം മണ്ഡലത്തിൽ ഒരു കവി പറയുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്:

 "ഞാൻ ഒരു കവിയാണ്, എന്റെ അച്ഛൻ വൈദ്യനാണ്, എന്റെ അമ്മ കല്ലിൽ ധാന്യം പൊടിക്കുന്നവളാണ്."

ഒരേ കുടുംബത്തിൽ തന്നെ വ്യത്യസ്ത തൊഴിലുകൾ (വർണ്ണങ്ങൾ) ചെയ്യുന്നവർ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് പ്രാചീനകാലത്ത് ഇത് ജന്മസിദ്ധമായിരുന്നില്ല എന്നതിന് തെളിവാണ്.

4. മനുസ്മൃതി പലപ്പോഴും ജാതി വ്യവസ്ഥയുടെ പേരിൽ ദുർവ്യാഖ്യാനം പഠിച്ചവർ മൂലം വിമർശിക്കപ്പെടാറുണ്ടെങ്കിലും അതിലും ഇത്തരമൊരു ശ്ലോകമുണ്ട്:

"ജന്മനാ ജായതേ ശൂദ്ര: സംസ്കാരാദ് വിപ്ര ഉച്യതേ"

 

അർത്ഥം: "എല്ലാ മനുഷ്യരും ജനിക്കുമ്പോൾ ശൂദ്രന്മാരാണ് (അറിവില്ലാത്തവർ). സംസ്കാരം കൊണ്ടും പഠനം കൊണ്ടുമാണ് ഒരാൾ വിപ്രൻ (ബ്രാഹ്മണൻ) ആയി മാറുന്നത്."

ചുരുക്കത്തിൽ:

സനാതന ധർമ്മത്തിലെ ആധികാരിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പ്രകാരം 'ബ്രാഹ്മണ്യം' എന്നത് അറിവ്, അച്ചടക്കം, സത്യസന്ധത, ഈശ്വരചിന്ത എന്നിവയിലൂടെ നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒരു പദവിയാണ്. കാലക്രമേണയാണ് ഇത് ജന്മം കൊണ്ട് തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്ന 'ജാതി'യായി മാറിയത്.

​മനുഷ്യത്വത്തിന് മുൻഗണന: 

ജാതി ചിന്തകൾക്ക് മുകളിൽ സഹോദര്യത്തിനും മനുഷ്യത്വത്തിനും സ്ഥാനം നൽകുക.

​

​ഹിന്ദു സമൂഹം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി പുറത്തുനിന്നുള്ളതല്ല, മറിച്ച് ഉള്ളിലുള്ള ജാതീയമായ വിള്ളലുകളാണ്. ഈ വിള്ളലുകൾ അടയ്ക്കാതെ യഥാർത്ഥ ഐക്യം സാധ്യമല്ല. "സർവ്വേ ഭവന്തു സുഖിനഃ" എന്ന ആപ്തവാക്യം അന്വർത്ഥമാകണമെങ്കിൽ ജാതി ചിന്തകൾ വെടിഞ്ഞ് ഒരൊറ്റ സമൂഹമായി മാറാൻ നമുക്ക് സാധിക്കണം. സമുദായത്തിലെ ഓരോ വ്യക്തിയും മനുഷ്യത്വത്തിന് മുൻഗണന നൽകുന്നതോടെ മാത്രമേ ശക്തമായ ഒരു ഹൈന്ദവ സമൂഹം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ കഴിയൂ.

​അയിത്തം അഥവാ തൊട്ടുകൂടായ്മ എന്നത് ഹൈന്ദവ സംസ്കാരത്തിന്റെ മൂലപ്രമാണങ്ങളായ വേദങ്ങളിലോ ഉപനിഷത്തുകളിലോ വിഭാവനം ചെയ്ത ഒന്നല്ല. എന്നാൽ ചരിത്രപരമായ പല സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളിലൂടെയാണ് ഈ ദുരാചാരം കടന്നുകൂടിയത്. ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

1. വർണ്ണവ്യവസ്ഥ ജാതിവ്യവസ്ഥയായി മാറിയത്

ആരംഭകാലത്ത് 'വർണ്ണം' എന്നത് ഒരാളുടെ കഴിവിന്റെയും  സ്വഭാവത്തിന്റെയും  അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള തരംതിരിക്കലായിരുന്നു. എന്നാൽ കാലക്രമേണ ഇത് ജന്മത്തിന്റെ  അടിസ്ഥാനത്തിലായി മാറി. തൊഴിലുകൾ പാരമ്പര്യമായി മാറിയതോടെ സമൂഹത്തിൽ തട്ടുകളുണ്ടായി.

2. ശുദ്ധി-അശുദ്ധി സങ്കൽപ്പങ്ങൾ

പുരാതന കാലത്ത് ശുചിത്വത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നു. ചത്ത മൃഗങ്ങളെ നീക്കം ചെയ്യുന്നവർ, ശുചീകരണ തൊഴിലാളികൾ തുടങ്ങിയവരുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തിയാൽ അക്കാലത്ത് ശാരീരികമായ അശുദ്ധി കൽപ്പിച്ചിരുന്നു. ഈ 'താൽക്കാലിക അശുദ്ധി' പിൽക്കാലത്ത് ആ വ്യക്തികളുടെ ജാതിക്ക് മേൽ ചാർത്തപ്പെട്ട 'ശാശ്വത അശുദ്ധി'യായി പരിണമിച്ചു. ഇതാണ് അയിത്തത്തിന് അടിസ്ഥാനമായത്.

3. തൊഴിലധിഷ്ഠിത വിവേചനം

സമൂഹത്തിന് ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തതാണെങ്കിലും കഠിനമായ ശാരീരിക അധ്വാനം ആവശ്യമുള്ള ജോലികൾ ചെയ്യുന്നവരെ മുകളിലുള്ള തട്ടുകാർ താഴ്ന്നവരായി കാണാൻ തുടങ്ങി. വിജ്ഞാനവും ഭരണവും കൈയാളിയിരുന്നവർ തങ്ങളുടെ അധികാരം നിലനിർത്താൻ നിർമ്മിച്ച അലിഖിത നിയമങ്ങൾ അയിത്തത്തെ ബലപ്പെടുത്തി.

4. നിയമസംഹിതകളുടെ സ്വാധീനം

മനുസ്മൃതി പോലുള്ള പിൽക്കാല സ്മൃതികൾ പഠിപ്പിച്ചവരും വ്യാഖ്യാനിച്ചവരും ജാതികൾ തമ്മിലുള്ള അകലം പാലിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ദുർവ്യാഖ്യാനങ്ങൾ  വന്നു. ഇത് മതപരമായ ഒരു ആചാരമാണെന്ന് ജനങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കാൻ കാരണമായി. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇത് ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ചില സാമൂഹിക ക്രമീകരണങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു.

5. ബൗദ്ധ-ജൈന മതങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും മാറ്റങ്ങളും

ചില ചരിത്രകാരന്മാരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, മാംസാഹാരം ഉപേക്ഷിച്ച വിഭാഗങ്ങൾ അത് തുടർന്ന വിഭാഗങ്ങളെ 'അശുദ്ധരായി' കൽപ്പിച്ചതും അയിത്തം രൂപപ്പെടാൻ കാരണമായിട്ടുണ്ട്.

അയിത്തം എന്നത് ഹിന്ദു ധർമ്മത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല, മറിച്ച് ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സമൂഹത്തിൽ വന്നുകൂടിയ ഒരു സാമൂഹിക വിപത്താണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനെപ്പോലുള്ള പരിഷ്കർത്താക്കൾ ഇതിനെതിരെ പോരാടിയതും "മനുഷ്യന് ഒരു ജാതി" എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചതും. ഭാരത ഭരണഘടനയുടെ 17-ാം അനുച്ഛേദപ്രകാരം  ഇന്ന് അയിത്തം നിരോധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള കുറ്റകൃത്യമാണ്.

തീർച്ചയായും. അയിത്തത്തിനെതിരെ കേരളത്തിൽ നടന്ന പോരാട്ടങ്ങളും ചരിത്രപരമായ മാറ്റങ്ങളും നമ്മുടെ നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ സുവർണ്ണ അധ്യായങ്ങളാണ്. 

അയിത്തത്തിനെതിരായ പ്രധാന പോരാട്ടങ്ങൾ ഈ അവസരത്തിൽ നാം വിസ്മരിക്കരുത്.

കേരളത്തിൽ അയിത്തം എത്രത്തോളം ഭീകരമായിരുന്നുവെന്ന് സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ കേരളത്തെ "ഭ്രാന്താലയം" എന്ന് വിളിച്ചതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാണ്. ഇതിനെതിരെ നടന്ന ചില പ്രധാന മുന്നേറ്റങ്ങൾ ഇവയാണ്:

  വില്ലുവണ്ടി സമരം (1893): പൊതുവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്ക് അനുവാദമില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത്, അയ്യങ്കാളി വില്ലുവണ്ടിയിൽ യാത്ര ചെയ്ത് ഈ നിയമത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചു. ഇത് സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള വലിയൊരു വിപ്ലവമായിരുന്നു.

  അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠ (1888): "ബ്രാഹ്മണനല്ലാത്തവൻ പ്രതിഷ്ഠ നടത്താമോ?" എന്ന ചോദ്യത്തിന്, "ഞാൻ പ്രതിഷ്ഠിച്ചത് ഈഴവ ശിവനെയല്ല, ഹിന്ദു ശിവനെയല്ല, മനുഷ്യ ശിവനെയാണ്" എന്ന ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ മറുപടി ജാതീയതയുടെ കടയ്ക്കൽ ഏറ്റ മഴുവായരുന്നു.

  വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924-25): വൈക്കം ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള റോഡുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങൾക്കും അനുവാദം നൽകണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് നടന്ന സമരം. ഗാന്ധിജി ഉൾപ്പെടെയുള്ള ദേശീയ നേതാക്കൾ ഇതിൽ പങ്കെടുത്തു.

  ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം (1931-32): ക്ഷേത്രത്തിനകത്ത് പ്രവേശിച്ച് ആരാധന നടത്താൻ എല്ലാവർക്കും അവകാശമുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ കെ. കേളപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമരം.

  ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം (1936): തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ ബാലരാമവർമ്മ പുറപ്പെടുവിച്ച ഈ വിളംബരം അയിത്തത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലേക്കുള്ള വലിയ ചുവടുവെപ്പായിരുന്നു.

2. നവോത്ഥാന നായകരുടെ ദർശനങ്ങൾ

ജാതി വ്യവസ്ഥയെയും അയിത്തത്തെയും അവർ നേരിട്ടത് വെറും മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അറിവും ആത്മീയതയും കൊണ്ടാണ്:

  ശ്രീനാരായണ ഗുരു: "വിദ്യ കൊണ്ട് പ്രബുദ്ധരാവുക, സംഘടന കൊണ്ട് ശക്തരാവുക" എന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ജാതി ചിന്തയെക്കാൾ പ്രധാനം മനുഷ്യത്വമാണെന്ന് അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു.

  ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ: വേദങ്ങൾ പഠിക്കാനും പഠിപ്പിക്കാനും ബ്രാഹ്മണർക്ക് മാത്രമല്ല എല്ലാവർക്കും അവകാശമുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രമാണങ്ങൾ ഉദ്ധരിച്ച് തെളിയിച്ചു (വേദാധികാര നിരൂപണം).

  അയ്യങ്കാളി: അടിമത്തത്തിനും വിവേചനത്തിനുമെതിരെ സാധാരണക്കാരെ സംഘടിപ്പിച്ചു. "പുലയന്റെ മക്കൾക്ക് സ്കൂളിൽ പഠിക്കാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ പാടത്ത് പണിക്ക് ഇറങ്ങില്ല" എന്ന പ്രഖ്യാപനം കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ കർഷകത്തൊഴിലാളി സമരമായിരുന്നു.

3. ഭരണഘടനാപരമായ മാറ്റങ്ങൾ

ഭാരതം സ്വതന്ത്രമായപ്പോൾ, ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തയ്യാറാക്കിയ ഭരണഘടന അയിത്തത്തെ പൂർണ്ണമായും നിരോധിച്ചു:

 അനുച്ഛേദം 17  അയിത്തം നിർത്തലാക്കുകയും അത് ആചരിക്കുന്നത് കുറ്റകരമാക്കുകയും ചെയ്തു. 1955-ൽ 'അയിത്ത നിരോധന നിയമം'  പാസാക്കി.

4. ഇന്ന് നാം നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളി

ശാരീരികമായ അയിത്തം ഇന്ന് വലിയ തോതിൽ മാറിയെങ്കിലും, മാനസികമായ അയിത്തം ഇന്നും പലയിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. വിവാഹബന്ധങ്ങളിലും, സൗഹൃദങ്ങളിലും ഇന്നും ജാതി നോക്കുന്ന രീതി ഹിന്ദു സമുദായങ്ങൾക്കിടയിൽ യഥാർത്ഥ ഐക്യത്തിന് തടസ്സമാകുന്നു. ഹൈന്ദവ സംസ്കാരത്തിലെ യഥാർത്ഥ തത്ത്വങ്ങൾ (അദ്വൈതം - എല്ലാവരിലും ദൈവാംശമുണ്ട് എന്നത്) ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ ഇതിനെ പൂർണ്ണമായും മറികടക്കാൻ കഴിയൂ.

തീർച്ചയായും, ഹൈന്ദവ പ്രമാണങ്ങൾ ജാതിയെ ജന്മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല, മറിച്ച് ഗുണത്തിന്റെയും കർമ്മത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് കാണുന്നത് എന്നതിന് വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലുണ്ട്. 

1. ഭഗവദ്ഗീത

ഭഗവദ്ഗീതയിൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ വർണ്ണത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് അത് ഒരാളുടെ സ്വഭാവത്തെയും പ്രവൃത്തിയെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണെന്നാണ്.

 ചാതുർവർണ്ണ്യം മയാ സൃഷ്ടം ഗുണകർമ്മവിഭാഗശഃ |

 തസ്യ കർത്താരമപി മാം വിദ്ധ്യകർത്താരമവ്യയം ||

 (അധ്യായം 4, ശ്ലോകം 13)

 

അർത്ഥം: ഗുണത്തിന്റെയും കർമ്മത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഞാൻ നാല് വർണ്ണങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്. ഇതിനർത്ഥം ഒരാൾ ജനിക്കുന്നത് ഏത് കുടുംബത്തിലാണെന്നതല്ല, മറിച്ച് അയാളുടെ സ്വഭാവവും (ഗുണം) അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയും (കർമ്മം) ആണ് അയാളുടെ വർണ്ണത്തെ നിശ്ചയിക്കുന്നത് എന്നാണ്.

2. വേദങ്ങൾ (ഋഗ്വേദം)

വേദങ്ങളിൽ എല്ലാവരും ഒരേ പരമാത്മാവിന്റെ ഭാഗമാണെന്നും പരസ്പര സഹോദര്യത്തോടെ കഴിയേണ്ടവരാണെന്നും പറയുന്നു.

 "അജ്യേഷ്ഠാസോ അകനിഷ്ഠാസ ഏതേ

സം ഭ്രാതരോ വാവൃധുഃ സൗഭഗായ" |

 (ഋഗ്വേദം 5.60.5)

 

അർത്ഥം: നിങ്ങളിൽ ആരും ഉയർന്നവരല്ല, ആരും താഴ്ന്നവരുമല്ല. നിങ്ങളെല്ലാവരും സഹോദരങ്ങളാണ്. ഐശ്വര്യത്തിനായി നിങ്ങളെല്ലാവരും ഒത്തൊരുമിച്ച് പരിശ്രമിക്കുക.

മറ്റൊരു പ്രധാന മന്ത്രം 'പുരുഷസൂക്ത'ത്തിലേതാണ്. ഇതിൽ വിരാട് പുരുഷന്റെ ശരീരത്തിലെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് വർണ്ണങ്ങൾ ഉണ്ടായതായി പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അത് വിവേചനത്തിനല്ല, മറിച്ച് ഒരു ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങൾ പോലെ പരസ്പര പൂരകങ്ങളായി വർത്തിക്കാനാണെന്ന് മഹർഷിമാർ വിശദീകരിക്കുന്നു.

3. കുളാർണ്ണവതന്ത്രം

തന്ത്രശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാന ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്നായ കുളാർണ്ണവതന്ത്രത്തിൽ ജാതി ചിന്തയെ ശക്തമായി എതിർക്കുന്നുണ്ട്. ജ്ഞാനം ലഭിച്ചവന് ജാതിയില്ലെന്നാണ് ഇതിൽ പറയുന്നത്.

 "പശുപാശവിനിർമുക്തഃ സദ്യ ഏവ ശിവോ ഭവേത് |

തസ്മാത് സർവപ്രയത്നേന ജാതിഭേദം വിവർജയേത്" ||

അർത്ഥം: അവിദ്യയാകുന്ന പാശങ്ങളിൽ (കെട്ടുകളിൽ) നിന്ന് മുക്തനാകുന്നവൻ സാക്ഷാൽ ശിവനായി മാറുന്നു. അതിനാൽ എല്ലാ പ്രയത്നവും ചെയ്ത് ജാതിഭേദത്തെ പാടെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.

കുളാർണ്ണവതന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നത് ഭക്തിയിലും ജ്ഞാനത്തിലും ജാതിക്ക് സ്ഥാനമില്ലെന്നാണ്. "ജാതി ഒരു പുറംതോടാണെന്നും മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അതിനെ വെടിയണമെന്നുമാണ്" ഈ ഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നത്.

  ജാതി എന്നത് വേദങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായി പിൽക്കാലത്ത് ഉണ്ടായ ഒരു സാമൂഹിക ദുരാചാരമാണ്.

  യഥാർത്ഥ ഹൈന്ദവ ദർശനം സമത്വത്തിലാണ് അധിഷ്ഠിതം.

 ഗുണവും കർമ്മവുമാണ് ഒരാളുടെ യോഗ്യത നിശ്ചയിക്കേണ്ടത്, ജനനമല്ല.

ഇത് മനസ്സിലാക്കി സമുദായ ഐക്യം ലക്ഷ്യമാക്കി മുന്നേറാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മതപരിവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്നും, ലൗ ജിഹാദിൽ നിന്നും നമ്മുടെ സമൂഹത്തെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയും. സാഹോദര്യം  എന്ന കർമ്മ പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെ ഹൈന്ദവ സമുദായ ഐക്യം ഉണ്ടാകാൻ ഇടയാകട്ടെ!

വിശ്വബ്രഹ്മ ശങ്കരാചാര്യ പീഠാധീശ്വർ ദണ്ഡിസ്വാമി

സാധു കൃഷ്ണാനന്ദ സരസ്വതി മഹാരാജ്

മഠാധിപതി

കൃഷ്ണാനന്ദ സിദ്ധവേദ ആശ്രമം

പെരിയമ്പലം

ഗുരുവായൂർ

9061971227