വിശ്വകർമ്മ സൂക്തം

വിശ്വകർമ്മ സൂക്തം

(തൈ. സം. 1.4.6)

യ ഇ॒മാ വിശ്വാ॒ ഭുവ॑നാനി॒ ജുഹ്വ॒ദൃഷി॒ര്​ഹോതാ॑ നിഷ॒സാദാ॑ പി॒താ നഃ॑ ।

സ ആ॒ശിഷാ॒ ദ്രവി॑ണമി॒ച്ഛമാ॑നഃ പരമ॒ച്ഛദോ॒ വര॒ ആ വി॑വേശ ॥ 1

വി॒ശ്വക॑ര്മാ॒ മന॑സാ॒ യദ്വിഹാ॑യാ ധാ॒താ വി॑ധാ॒താ പ॑ര॒മോത സം॒ദൃക് ।

തേഷാ॑മി॒ഷ്ടാനി॒ സമി॒ഷാ മ॑ദംതി॒ യത്ര॑ സപ്ത॒ര്​ഷീന്പ॒ര ഏക॑മാ॒ഹുഃ ॥ 2

യോ നഃ॑ പി॒താ ജ॑നി॒താ യോ വി॑ധാ॒താ യോ നഃ॑ സ॒തോ അ॒ഭ്യാ സജ്ജ॒ജാന॑ ।

യോ ദേ॒വാനാം॑ നാമ॒ധാ ഏക॑ ഏ॒വ തഗ്​മ് സം॑പ്ര॒ശ്നംഭുവ॑നാ യംത്യ॒ന്യാ ॥ 3

ത ആയ॑ജംത॒ ദ്രവി॑ണ॒ഗ്​മ് സമ॑സ്മാ॒ ഋഷ॑യഃ॒ പൂർവേ॑ ജരി॒താരോ॒ ന ഭൂ॒നാ ।

അ॒സൂര്താ॒ സൂര്താ॒ രജ॑സോ വി॒മാനേ॒ യേ ഭൂ॒താനി॑ സ॒മകൃ॑ണ്വന്നി॒മാനി॑ ॥ 4

ന തം-വിഁ ॑ദാഥ॒ യ ഇ॒ദം ജ॒ജാനാ॒ന്യദ്യു॒ഷ്മാക॒മംത॑രംഭവാതി ।

നീ॒ഹാ॒രേണ॒ പ്രാവൃ॑താ ജല്പ്യാ॑ ചാസു॒തൃപ॑ ഉക്ഥ॒ശാസ॑ശ്ചരംതി ॥ 5

പ॒രോ ദി॒വാ പ॒ര ഏ॒നാ പൃ॑ഥി॒വ്യാ പ॒രോ ദേ॒വേഭി॒രസു॑രൈ॒ര്ഗുഹാ॒ യത് ।

കഗ്​മ് സ്വി॒ദ്ഗര്ഭം॑ പ്രഥ॒മം ദ॑ധ്ര॒ ആപോ॒ യത്ര॑ ദേ॒വാഃ സ॒മഗ॑ച്ഛംത॒ വിശ്വേ ॥ 6

തമിദ്ഗര്ഭം॑പ്രഥ॒മം ദ॑ധ്ര॒ ആപോ॒ യത്ര॑ ദേ॒വാഃ സ॒മഗ॑ച്ഛംത॒ വിശ്വേ॑ ।

അ॒ജസ്യ॒ നാഭാ॒വധ്യേക॒മര്പി॑തം॒-യഁസ്മി॑ന്നി॒ദം-വിഁശ്വം॒ഭുവന॒മധി॑ ശ്രി॒തമ് ॥ 7

വി॒ശ്വക॑ര്മാ॒ ഹ്യജ॑നിഷ്ട ദേ॒വ ആദിദ്ഗം॑ധ॒ർവോ അ॑ഭവദ്ദ്വി॒തീയഃ॑ ।

തൃ॒തീയഃ॑ പി॒താ ജ॑നി॒തൌഷ॑ധീനാമ॒പാം ഗര്ഭം॒-വ്യഁ ॑ദധാത്പുരു॒ത്രാ ॥ 8

ചക്ഷു॑ഷഃ പി॒താ മന॑സാ॒ ഹി ധീരോ॑ ഘൃ॒തമേ॑നേ അജന॒ന്നന്ന॑മാനേ ।

യ॒ദേദംതാ॒ അദ॑ദൃഗ്​മ്ഹംത॒ പൂർവ॒ ആദിദ്ദ്യാവാ॑പൃഥി॒വീ അ॑പ്രഥേതാമ് ॥ 9

വി॒ശ്വത॑ശ്ചക്ഷുരു॒ത വി॒ശ്വതോ॑മുഖോ വി॒ശ്വതോ॑ഹസ്ത ഉ॒ത വി॒ശ്വത॑സ്പാത് ।

സംബാ॒ഹുഭ്യാം॒ നമ॑തി॒ സംപത॑ത്രൈ॒ര്ദ്യാവാ॑പൃഥി॒വീ ജ॒നയം॑ദേ॒വ ഏകഃ॑ ॥ 10

കിഗ്​മ് സ്വി॑ദാസീദധി॒ഷ്ഠാന॑മാ॒രംഭ॑ണം കത॒മത്സ്വി॒ത്കിമാ॑സീത് ।

യദീ॒ ഭൂമിം॑ ജ॒നയ॑ന്വി॒ശ്വക॑ര്മാ॒ വി ദ്യാമൌര്ണോ॑ന്മഹി॒നാ വി॒ശ്വച॑ക്ഷാഃ ॥ 11

കിഗ്​മ് സ്വി॒ദ്വനം॒ ക ഉ॒ സ വൃ॒ക്ഷ ആ॑സീ॒ദ്യതോ॒ ദ്യാവാ॑പൃഥി॒വീ നി॑ഷ്ടത॒ക്ഷുഃ ।

മനീ॑ഷിണോ॒ മന॑സാ പൃ॒ച്ഛതേദു॒ തദ്യദ॒ധ്യതി॑ഷ്ഠ॒ദ്ഭുവ॑നാനി ധാ॒രയന്॑ ॥ 12

യാ തേ॒ ധാമാ॑നി പര॒മാണി॒ യാവ॒മാ യാ മ॑ധ്യ॒മാ വി॑ശ്വകര്മന്നു॒തേമാ ।

ശിക്ഷാ॒ സഖി॑ഭ്യോ ഹ॒വിഷി॑ സ്വധാവഃ സ്വ॒യം-യഁ ॑ജസ്വ ത॒നുവം॑ ജുഷാ॒ണഃ ॥ 13

വാ॒ചസ്പതിം॑-വിഁ॒ശ്വക॑ര്മാണമൂ॒തയേ॑ മനോ॒യുജം॒-വാഁജേ॑ അ॒ദ്യാ ഹു॑വേമ ।

സ നോ॒ നേദി॑ഷ്ഠാ॒ ഹവ॑നാനി ജോഷതേ വി॒ശ്വശം॑ഭൂ॒രവ॑സേ സാ॒ധുക॑ര്മാ ॥ 14

വിശ്വ॑കര്മന്ഹ॒വിഷാ॑ വാവൃധാ॒നഃ സ്വ॒യം-യഁ ॑ജസ്വ ത॒നുവം॑ ജുഷാ॒ണഃ ।

മുഹ്യം॑ത്വ॒ന്യേ അ॒ഭിതഃ॑ സ॒പത്നാ॑ ഇ॒ഹാസ്മാക॑മ്മ॒ഘവാ॑ സൂ॒രിര॑സ്തു ॥ 15

വിശ്വ॑കര്മന്ഹ॒വിഷാ വര്ധ॑നേന ത്രാ॒താര॒മിംദ്ര॑മകൃണോരവ॒ധ്യമ് ।

തസ്മൈ॒ വിശഃ॒ സമ॑നമംത പൂ॒ർവീര॒യമു॒ഗ്രോ വി॑ഹ॒വ്യോ॑ യഥാസ॑ത് ॥ 16

സ॒മു॒ദ്രായ॑ വ॒യുനാ॑യ॒ സിംധൂ॑നാം॒പത॑യേ॒ നമഃ॑ ।

ന॒ദീനാ॒ഗ്​മ് സർവാ॑സാംപി॒ത്രേ ജു॑ഹു॒താ

വി॒ശ്വക॑ര്മണേ॒ വിശ്വാഹാമ॑ര്ത്യഗ്​മ് ഹ॒വിഃ ।

മന്ത്ര അർത്ഥം:

ആ വിശ്വകർമ്മാവിന് എല്ലായിടത്തും കണ്ണുകളുണ്ട്, എല്ലായിടത്തും മുഖങ്ങളുണ്ട്, എല്ലായിടത്തും കൈകളുണ്ട്, എല്ലായിടത്തും പാദങ്ങളുണ്ട്.

​അദ്ദേഹം തൻ്റെ കരചരണങ്ങളാൽ (കൈകളും കാലുകളും) എല്ലാ വാനുഴികളെയും (ലോകങ്ങളെയും) പ്രകടമാക്കുന്നു. ആ ദിവ്യനായ വിശ്വകർമ്മാവ് ഏകനാണ്, അദ്ദേഹം തന്നെയാണ് ഭൂമിയെയും സ്വർഗ്ഗത്തെയും സൃഷ്ടിച്ചത്.

​ഈ സൂക്തങ്ങൾ വിശ്വകർമ്മാവിൻ്റെ അത്യധികം ശക്തനായ ഒരു സ്രഷ്ടാവെന്ന നിലയിലുള്ള രൂപത്തെയാണ് വർണ്ണിക്കുന്നത്.

വിശ്വകർമ്മ സൂക്തം (ഋഗ്വേദം 10.81) - അർത്ഥം

| 1 | ഏത് ഋഷിയാണോ ഈ ലോകങ്ങളെല്ലാം ഹോമിച്ചത്, ആ പിതാവ് (വിശ്വകർമ്മാവ്) നമ്മെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നു. ഐശ്വര്യവും അനുഗ്രഹങ്ങളും ആഗ്രഹിക്കുന്ന അവൻ, ആദ്യത്തെ വസ്തുവിൽ നിന്ന് തന്നെ എല്ലാറ്റിനെയും സൃഷ്ടിച്ച് എല്ലാറ്റിന്റെയും ഉള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു. |

| 2 | ഈ സൃഷ്ടി യാഗത്തിന് പാതി അളവ് എന്തായിരുന്നു? അതിന്റെ അതിർത്തി എന്തായിരുന്നു? നെയ്യ് എന്തായിരുന്നു? മന്ത്രങ്ങൾ ഏതായിരുന്നു? ദേവന്മാർ യാഗം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, ആ വിശ്വകർമ്മാവിന് എന്തായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്? |

| 3 | അദ്ദേഹത്തിന് എല്ലായിടത്തും കണ്ണുകളുണ്ട്, എല്ലായിടത്തും മുഖങ്ങളുണ്ട്, എല്ലായിടത്തും കൈകളുണ്ട്, എല്ലായിടത്തും പാദങ്ങളുണ്ട്. ഏകനായ ആ ദൈവം, തന്റെ കൈകളും ചിറകുകളും കൊണ്ട് ഭൂമിയെയും സ്വർഗ്ഗത്തെയും സൃഷ്ടിച്ചു, അവയെ ചേർത്തു നിർത്തുന്നു. |

| 4 | വനവും വൃക്ഷവും ഏതായിരുന്നു? അതിൽ നിന്നാണല്ലോ ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും അദ്ദേഹം കൊത്തിയുണ്ടാക്കിയത്. മനീഷികളേ, ഈ ലോകങ്ങളെ താങ്ങി നിർത്തുന്ന ആധാരം എന്താണെന്ന് മനസ്സുകൊണ്ട് അന്വേഷിച്ച് പറയുക. |

| 5 | വിശ്വകർമ്മാവേ, അങ്ങയുടെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന സ്ഥാനങ്ങൾ, മദ്ധ്യമമായ സ്ഥാനങ്ങൾ, താഴെയുള്ള സ്ഥാനങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഞങ്ങൾക്കറിയാം. ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാർക്ക് അങ്ങ് അനുഗ്രഹം നൽകുക. അങ്ങയുടെ രൂപത്തിൽത്തന്നെ ഹവിസ്സുകൾ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് യാഗം ചെയ്യുക. |

വിശ്വകർമ്മ സൂക്തം (ഋഗ്വേദം 10.82) - അർത്ഥം

| 1 | ധീരനും അക്ഷോഭ്യനുമായവൻ, കണ്ണിന്റെ പിതാവും (സൂര്യൻ), മനസ്സുകൊണ്ട് ജ്ഞാനിയുമാണ്. അദ്ദേഹം വെള്ളവും അഗ്നിയുമില്ലാതെ തന്നെ ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ആദിത്യൻ ഈ ലോകങ്ങൾക്കിടയിൽ പരന്നു നിൽക്കുന്നു, വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങൾ അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു. |

| 2 | വിശ്വകർമ്മാവ് വിശാലമായ മനസ്സോടുകൂടിയവനും, ആദിയിൽത്തന്നെ ധർമ്മത്തെയും നിയമങ്ങളെയും അറിഞ്ഞവനുമാണ്. അവൻ നമ്മുടെ ബന്ധുവും പിതാവും സ്രഷ്ടാവുമാണ്. എല്ലാ ലോകങ്ങളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാം. |

| 3 | ആരാണോ നമ്മുടെ പിതാവും ജനയിതാവും വിധാതാവും, ദേവന്മാരിൽ ഏകനും എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും അറിയുന്നവനും, നാം അറിയേണ്ടത് ആ ദേവനെയാണ്. എല്ലാ മനുഷ്യരും ആ ഏകദൈവത്തെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. |

| 4 | ഈ ലോകത്തിലെ ധീരരായ മനുഷ്യർ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തോടെ ആ വിശ്വകർമ്മാവിനെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. അവൻ്റെ വഴിയിലേക്കാണ് എല്ലാവരുടെയും ജീവിതം പോകുന്നത്. |

ഈ സൂക്തം വിശ്വകർമ്മാവിനെ പരമമായ സൃഷ്ടിശക്തിയായി കാണുന്നു. ലോകം ഉണ്ടാക്കിയതിന്റെ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളിലൂടെയാണ് മന്ത്രങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നതെങ്കിലും, ഒടുവിൽ ഉത്തരം നൽകുന്നത് സർവ്വജ്ഞനും ഏകനുമായ വിശ്വകർമ്മാവാണ് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണം എന്നാണ്.